Μέχρι στιγμής στο Shades δεν έχουμε ασχοληθεί ιδιαίτερα με ένα από τα κύρια ρεύματα της ριζοσπαστικής σκέψης που άσκησε μια αξιοσημείωτη επιρροή στα κινήματα της δεκαετίας του 60. Ο λόγος φυσικά για την Καταστασιακή Διεθνή και έναν από τους κύριους εκπροσώπους της οργάνωσης, τον Γκυ Ντεμπόρ. Έτσι λοιπόν σήμερα, ξεκινάμε μια σειρά δημοσιεύσεις σε σχέση με την ΚΔ. Όπως συνηθίζουμε να γράφουμε στα εισαγωγικά μας σημειώματα, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υιοθετούμε τις θέσεις του κειμένου, ωστόσο θεωρούμε ότι εμπλουτίζει την ιστορική συζήτηση και αυτομόρφωση των αναγνωστών/τριων της σελίδας. Το ζήτημα…
Read MoreTag: αστική δημοκρατία
Ο Φασισμός βροντοφωνάζει όσα σιγοψιθυρίζει ο Πατριωτισμός και κάνει πράξη όσα έχουν ήδη σκεφτεί οι Πατριώτες
Γράφει ο Lucifugo a diavolo in corpo Το συλλαλητήριο για το “Μακεδονικό” έδωσε, κατά ένα τρόπο, πολύτιμα μαθήματα σε κομβικά ζητήματα που κατά παράδοση η ιστορική ελληνική αριστερά -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα- φρόντιζε να τα κρατά σκοτεινά ή και να θολώνει τα νερά τους. Είναι τελικά άλλο πράγμα να είσαι Πατριώτης και άλλο Φασίστας; Όχι μόνο πάνω σε αυτήν τη διάκριση αλλά και στη μέγιστη νοητική ενίσχυσή της συστάθηκε ολόκληρη η αντίληψη της ιστορικής ελληνικής αριστεράς για τη “σοσιαλιστική οικοδόμηση”. Τα υλικά της τελευταίας, που ήταν και τα…
Read MoreΟ Adorno και η συζήτηση για το προλεταριάτο ως επαναστατικό υποκείμενο
Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στη σελίδα http://inmediasres.espivblogs.net Mac Intosh1 μετάφραση: qutopic Ένα σήμα-κατατεθέν της αρνητικής ανθρωπολογίας του Theodor W. Adorno, όπως διαφωτίστηκε από τον Werner Bonefeld, είναι η ισχυρή θεωρητική θέση ότι η “πρώτη φύση”, η αναζήτηση μιας ανθρώπινης ουσίας, πόσο δε μάλλον η αποκατάστασή της, είναι τόσο ένα θεωρητικό όσο και ένα πρακτικό αδιέξοδο. Υπάρχει μόνο “δεύτερη φύση”, το προϊόν της ιστορικότητας του Ανθρώπου [του είδους, όχι του φύλου]2, η κοινωνική του ύπαρξη. Η αμφισβήτηση της οπτικής του ανθρωπίνου όντος ως κατέχοντος μια διιστορική ουσία δεν σημαίνει ότι…
Read MoreMax Horkheimer | Το Αυταρχικό Κράτος (αποσπάσματα)
Τα αποσπάσματα δημοσιεύτηκαν στο ηλεκτρονικό περιοδικό praxis review “Όσο περισσότερες παραγωγικές δυνάμεις διαχειρίζεται το κράτος σαν δική του ιδιοκτησία, τόσο περισσότερο γίνεται ένας συλλογικός καπιταλιστής, τόσο περισσότερους πολίτες του κράτους εκμεταλλεύεται. Οι εργάτες παραμένουν μισθωτοί εργάτες, προλετάριοι. Η σχέση με το κεφάλαιο δεν καταργείται αλλά γίνεται ακόμα οξύτερη. Στην μετάβαση από τον μονοπωλιακό στον κρατικό καπιταλισμό, το τελευταίο στάδιο που προσφέρει η αστική κοινωνία είναι η «οικειοποίηση των μεγάλων παραγωγικών και εμπορικών οργανισμών, πρώτα από τις μετοχικές εταιρείες, αργότερα από τα τραστ και ύστερα από το κράτος» (κομμάτι από Μαρκούζε).…
Read MoreErnst Bloch | Το μη σύγχρονο και η υποχρέωση στη διαλεκτική του (1932)
Δεν ζουν όλοι οι άνθρωποι στο ίδιο Τώρα. Ζουν έτσι μόνο επιφανειακά, εξαιτίας του γεγονότος ότι μπορούν να ιδωθούν σήμερα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ζουν στον ίδιο χρόνο με τους άλλους. Μάλλον κουβαλούν ένα πρότερο στοιχείο μαζί τους. Κι αυτό παρεμβάλλεται. […] Οι παλιότεροι καιροί εξακολουθούν να ασκούν επιρροή στα παλιότερα στρώματα. Είναι εύκολο να να βρεις τον δρόμο σου –ή να τον ονειρευτείς– σε παλιότερους καιρούς εδώ. […] Γενικά, είναι πολλά τα χρόνια που χτυπούν μέσα στο ένα, το οποίο είναι αυτό που μετριέται και κυριαρχεί. Ούτε ανθίζουν…
Read MoreΜην διορθώνετε αυτό που σας καταστρέφει | Οδηγός ευζωίας
Μετάφραση επιμέλεια: Lucifugo a diavolo in corpo Αναδημοσιεύουμε με δική μας μετάφραση από την ιταλική ένα κείμενο της γερμανικής ομάδας Streifzüge. Ο προβοκατόρικος τίτλος και ο ειρωνικός υπότιτλος συνοψίζουν τα κύρια θέματα του κειμένου και προϊδεάζουν για το ύφος της παρουσίασής τους. Από τις πρώτες κιόλας γραμμές η αναγνώστρια και ο αναγνώστης συνειδητοποιούν τις προθέσειςτων συγγραφέων.Με έναν σχεδόν αφορισματικό τρόπο διατύπωσης ξετυλίγεται μπροστά μας το κουβάρι του χρήματος και της αξίας, της πολιτικής και της οικονομίας και κάπου στη μέση στριμωγμένοι “εμείς”, τσαλαπατημένοι από τους λειτουργικούς ρόλους, από τους φανερούς…
Read MoreWalter Benjamin | Για μια κριτική τής βίας
[Για την ολοκλήρωση τής μετάφρασης, έλαβα υπόψιν και την μετάφραση τού Λεωνίδα Μαρσιανού (Εργαστήρι της Ελευθεριακής Κουλτούρας). Να σημειωθεί ότι, παρ’ όλο που σε ορισμένα σημεία αρκέστηκα σε απλή επιμέλεια τής αρχικής μετάφρασης, το παρόν πρέπει να θεωρηθεί ως νέα μετάφραση. Να σημειώσω επίσης ότι μικρά αποσπάσματα από το κείμενο, μεταφράστηκαν και από τον Μ. Μπουντουρίδη ] Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά εδώ, οι όποιες υπογραμμίσεις με μαύρα γράμματα είναι του Shades. To κείμενο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΟΥΜΕ το εγχείρημα μιας κριτικής τής βίας ως έκθεση τής…
Read MoreAnselm Jappe | Βία, αλλά για να κάνουμε τι;
Εισαγωγικό σημείωμα του Shades Το παρόν κείμενο του Anselm Jappe με τίτλο “Βία, αλλά για να κάνουμε τι;” («La violence, mais pour quoi faire?». ) δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2009 στο γαλλικό περιοδικό Lignes, τεύχος. 29. Αναδημοσιεύτηκε δύο χρόνια αργότερα στο περιοδικό Crédit à mort, Lignes 2011. O Έλληνας μεταφραστής παρέλειψε τις σημειώσεις στο τέλος του κειμένου, ωστόσο για όσους/ες διαβάζουν γαλλικά μπορούν να επισκεφτούν τον σύνδεσμο που παραπέμπουμε με το γαλλικό κείμενο. Αποφασίσαμε την αναδημοσίευση του κειμένου γιατί ύστερα και από τις πρόσφατες συγκρούσεις στο Παρίσι και άλλες μεγάλες γαλλικές πόλεις με αφορμή τις φετινές…
Read MoreΖούμε την κατάρρευση της Νεωτερικότητας | 10 σημεία
Γράφει ο Lucifugo, a diavolo in corpo [1] Η κατάρρευση της Νεωτερικότητας είναι η αδυνατότητα της αξιακής μορφής να επαναορίσει τον κόσμο της, να επαναθεμελιώσει τις ίδιες της βασικές της κατηγορίες (αξία, χρήμα, εμπόρευμα, αφηρημένη εργασία, κράτος-έθνος). Το τρέχον γενικό πλαίσιο της κρίσης αξιοποίησης είναι, ταυτόχρονα, κρίση της δυνατότητας του κεφαλαίου να επανεκκινεί από τον εαυτό του και να ιδρύει εκ νέου τον παλιό κόσμο. [2] Θεμελιακό στοιχείο αυτού του αξεπέραστου καπιταλιστικού αδιεξόδου είναι η αποουσιοποίηση της εργασίας ως παραγωγικής δύναμης του κεφαλαίου και -κατ’ επέκταση- ως κοινωνικής επένδυσης.…
Read MoreΚράτος-Έθνος, αξιακή μορφή και καπιταλιστική οικουμενικότητα, επτά σημειώσεις
του Lucifugo, a diavolo in corpo (1) Το θεμέλιο της αξιακής μορφής του κοινωνικού προϊόντος είναι ταυτοχρόνως τόσο ο διαχωρισμός των ανθρώπων που βρίσκονται στην προλεταριακή συνθήκη από τους όρους αναπαραγωγής της ζωής τους όσο και η διαιώνιση αυτού του διαχωρισμού. Αυτός ο θεμελιακός διαχωρισμός και η διαιώνισή του μπορεί να έχει τη νομική και πολιτική μορφή τόσο της ιδιωτικής όσο και της κρατικής ιδιοκτησίας[1] των “μέσων παραγωγής”[2]. Η κοινωνική σχέση του κεφαλαίου ως καθορισμένη σχέση μεταξύ ζωντανής και νεκρής εργασίας(!) (“μέσα παραγωγής”, “πρώτες ύλες” κτλ) θεμελιώνεται αναπαράγοντας τη ζωντανή ως…
Read More