Γράφει ο Νίκος Σ.
Η απόφαση του προέδρου των Η.Π.Α. να διατάξει την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας και της συζύγου του από την προεδρική κατοικία στο Καράκας, στην οποία εισέβαλαν Αμερικανοί κομάντος, αποτελεί εξοργιστική πράξη, που υπενθυμίζει ότι τα πολιτικά ήθη του δυτικού κόσμου, του υποτιθέμενου κόσμου της «δημοκρατίας», της «ελευθερίας» και της «διεθνούς νομιμότητας», όπως αυτός αυτοπαρουσιάζεται, μπορούν, από τη μία στιγμή στην άλλη, να δώσουν τη θέση τους σε πρακτικές που έχουμε ταυτίσει με τις περιόδους της πιο σκληρής και εγκληματικής αποικιοκρατίας.
Η ενέργεια αυτή των Η.Π.Α. καταδεικνύει ότι το «αστικό δημοκρατικό κράτος», ενώπιον των διεθνών ανταγωνισμών του, δεν διστάζει να παραβιάσει στο σύνολό του τον αξιακό κώδικα που επικαλείται για να τεκμηριώσει την «ηθική του υπεροχή» ως μορφή εξουσίας. Είναι εξίσου βέβαιο ότι το ίδιο είναι διατεθειμένο να πράξει το αντίστοιχο σε κάθε εκδήλωση κοινωνικού ανταγωνισμού που εκλαμβάνει ως απειλητική εντός των συνόρων του.
Ασφαλώς, δεν πρόκειται για πρωτοφανές φαινόμενο. Οι Η.Π.Α., στη σύγχρονη ιστορία τους, έχουν επανειλημμένα δώσει ανάλογα δείγματα γραφής. Στον βαθμό που το απαιτούν τα συμφέροντα των αστικών τάξεών τους και στο μέτρο που αυτό είναι εφικτό, ακολουθούν και οι λοιπές μεγάλες «δυτικές αστικές δημοκρατίες». Εντούτοις, μια τέτοια διαπίστωση δεν συνεπάγεται ότι θα πρέπει κανείς να στοιχίζεται πίσω από εκείνες τις «μη δυτικές δυνάμεις» που καταγγέλλουν τα «εγκλήματα» και τον «κυνισμό του δυτικού ιμπεριαλισμού» απλώς για να προωθήσουν τη δική τους αντίστοιχη ατζέντα στο πλαίσιο του διεθνούς ανταγωνισμού. Έτσι, για παράδειγμα, η καταγγελία εκ μέρους της Ρωσίας της συγκεκριμένης ενέργειας των Η.Π.Α. ως παραβίασης της «εθνικής κυριαρχίας» της Βενεζουέλας μπορεί μόνο να προκαλέσει μειδίαμα.
Η τελευταία αυτή ενέργεια των Η.Π.Α. έχει προκαλέσει οργή στον χώρο της Αριστεράς, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Πολιτικά, υγιές. Ωστόσο, έχει σημασία να παρατηρηθεί τι πρόκειται να ακολουθήσει από εδώ και στο εξής. Ήδη από το 1991, μετά την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ. και του ανατολικού μπλοκ, παρατηρήθηκε το φαινόμενο οι παρεμβάσεις των Η.Π.Α. και των λοιπών δυτικών δυνάμεων στην περιοχή, προς προώθηση των συμφερόντων τους, να πραγματοποιούνται με σχετική προσοχή και, όπως φαίνεται, σε συνεργασία με σημαντικά τμήματα της προηγούμενης πολιτικής ελίτ και τοπικών ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, τα οποία εν μία νυκτί άλλαζαν ιδεολογική λεοντή και αναλάμβαναν νέους ρόλους.
Αυτό συνέβη παντού, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου ακολούθησε κατάρρευση του κράτους. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο, σχεδόν πουθενά, οι δυνάμεις των καθεστώτων που κατέρρευσαν δεν ανέλαβαν οι ίδιες την αντίσταση. Ακόμη και εκεί όπου αξιωματούχοι αντιστάθηκαν στην κατοχή, αυτό έγινε υπό άλλες σημαίες. Ενδεικτικά, στο Ιράκ, πλήθος αξιωματικών του Σαντάμ πολέμησαν τους Αμερικανούς εντασσόμενοι στο Ισλαμικό Κράτος, ενώ το Μπααθ εκμηδενίστηκε.
Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, έχει αποδειχθεί ότι η φιλοαμερικανική αστική αντιπολίτευση δεν διαθέτει από μόνη της τη δύναμη να κυβερνήσει τη χώρα. Συνεπώς, το τι σχεδιάζει η κυβέρνηση Τραμπ για την επόμενη ημέρα μετά την απαγωγή του Μαδούρο παραμένει ανοιχτό. Ομοίως, μένει να φανεί εάν οι διάδοχοί του θα αντιπαρατεθούν ουσιαστικά ή θα περιοριστούν σε συμβολικές κινήσεις με στόχο είτε την παράδοση της εξουσίας είτε έναν συμβιβασμό.
Σε κάθε περίπτωση, όποιες κι αν είναι οι εξελίξεις, οφείλουμε να τις παρακολουθούμε στενά, να τις μελετούμε και να εξάγουμε τα αναγκαία συμπεράσματα. Η περίοδος κατά την οποία τα συνθήματα του εκλιπόντος Τσάβες περί «Σοσιαλισμού του 21ου αιώνα» υιοθετούνταν άκριτα από μεγάλο μέρος της δυτικοευρωπαϊκής και ελληνικής Αριστεράς οφείλει να ανήκει στο παρελθόν.
