‘Αποψη – σχολιο του B.C
Στη 63η δημοσίευση της στήλης “Χρονικά Αντισημιτισμού” στην ηλεκτρονική έκδοση του shades, θα ασχοληθούμε με μια ακόμα σχετικοποίηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης – εξόντωσης και της ιστορικής μοναδικότητας του Ολοκαυτώματος – της αποτελεσματικότερης βιομηχανίας εξόντωσης που γνώρισε ποτέ ο ανθρώπινος πολιτισμός – που μας έρχεται αυτή τη φορά από τη συλλογικότητα no border. Όσο και να μην αγαπάμε τον μαθητή του Πλεύρη, κ. Άδωνι Γεωργιάδη, όσο και να μην μας πείθουν οι δηλώσεις μετάνοιας και ξεπλύματος του παρελθόντος του, θεωρούμε ότι είναι απαράδεκτη η οποιαδήποτε σύγκριση του Άουσβιτς με την σημερινή βίαιη πραγματικότητα που βιώνουν οι πρόσφυγες. Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με δύο μη συγκρίσιμα ιστορικά γεγονότα. Από μια πλευρά έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο ιστορικά μοναδικό, που είχε ως στόχο την εξόντωση όσων ο εθνικοσοσιαλισμός θεώρησε αντιφυλή, “υπανθρώπους” και πολιτικούς αντιπάλους. Από την άλλη, έχουμε το μεγάλο προσφυγικό ζήτημα που γέννησε η κρίση του σημερινού καπιταλισμού και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, που στέλνει στην απόγνωση και τον χαμό εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Όσο και τραγικό να είναι το δεύτερο, δεν μπορεί να συγκριθεί με τις ιστορικές αιτίες που έκαναν δυνατό το πρώτο.
Βέβαια, κάποιος/α, μπορεί να καταλάβει τον λόγο που οι σύντροφοι/σσες του no border πέφτουν σε ένα τέτοιο ατόπημα. Οι σημερινές πολιτικές της κυβέρνησης της Ν.Δ, όπου ευθύνες έχει και η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, είναι πραγματικά εγκληματικές και ευθυγραμμίζονται πλήρως με αντιμεταναστευτικές – αντιπροσφυγικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, μπερδεύει και συγχύζει η εργαλειοποίηση του αντι-αντισημιτικού λόγου από τις κυρίαρχες πολιτικές καπιταλιστικών κυβερνήσεων. Δείχνει την δυνατότητα που έχει η κυριαρχία να ενσωματώνει ακόμα και ριζοσπαστικά αιτήματα, όπως έγινε και σε άλλες περιπτώσεις, με άλλα αιτήματα του ευρύτερου μαζικού κινήματος, όπως αυτά με κύριο εκφραστή τις πολιτικές των ταυτοτήτων. Ο αντισημιτισμός σίγουρα, ξεπερνάει κάθε μορφή “ρατσισμού”, γιατί αποτελεί ένα δομικό στοιχείο του ίδιου του νεωτερικού πολιτισμού και η ανθεκτικότητα του πάει πολύ πιο πίσω στην ιστορία, στις προνεωτερικές του μορφές και τον “Αιώνιο Άλλο”.
Να διευκρινίσουμε ότι αυτά δεν γράφονται για να υποτιμήσουμε είτε άλλες μορφές ρατσισμού, είτε άλλα μεγάλα ζητήματα που αναδύθηκαν στην νεωτερικότητα. Όσοι/ες όμως παραμένουμε στην κομμουνιστική υπόθεση δεν μπορεί παρά να έχουμε ως προτεραιότητα το ξεσκέπασμα αυτής της εργαλειοποίησης του αγώνα ενάντια στον αντισημιτισμό από τις κυρίαρχες πολιτικές των καπιταλιστικών κρατών και στην Ελλάδα. Η “ευαισθησία” αυτή πάνω στον αντισημιτισμό μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή όπως αλλάζουμε τα πουκάμισα.
