Κείμενο των Κομμουνιστών-τριων με μνήμη
Θα περιμέναμε όλοι/-ες μας μεγαλύτερη σύνεση και σωφροσύνη από τους ανθρώπους του «Εργατικού Αγώνα», μίας διαδικτυακής πολιτικής ομάδας, η οποία αποτελείται από πρώην στελέχη του ΚΚΕ, τα οποία συσπειρώνονται με θρησκευτική σχεδόν ευλάβεια γύρω από την γραμμή του 15ου Συνεδρίου του Κόμματος περί «Αντιϊμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου» (ΑΑΔΜ), η οποία έχει εγκαταλειφθεί με αποφάσεις συνεδρίων από το ίδιο το ΚΚΕ.
Θα περιμέναμε άνθρωποι που έχουν έλθει σε φυσική επαφή με τη γενιά του ΕΑΜ και του ΔΣΕ, με στελέχη του ιστορικού ΚΚΕ, να είναι πιο σεβάσμιοι όσον αφορά την ιστορία όχι μόνο της παγκόσμιας Εβραιοσύνης, αλλά του ίδιου του κομμουνιστικού και αντιφασιστικού κινήματος. Αλήθεια σε αυτούς τους ανθρώπους δεν έχει μείνει τίποτα από την μνήμη της Φεντερασιόν, από την μνήμη του Αβραάμ Μπερναρόγια, από τις 500.000 Εβραίων μαχητών/-ριών του Κόκκινου Στρατού, από το σοβιετικό αντάρτικο στην Λιθουανία, στη Λευκορωσία και στην Ουκρανία, από τον αγώνα του ΚΚΕ και του ΕΑΜ για τη διάσωση των Ελλήνων Εβραίων;
Μαθαίνουμε λοιπόν από την κα Μόσχου, πρώην μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ ότι «κάθε εποχή έχει το Ολοκαύτωμά της» και ότι «ο φασισμός και ο ναζισμός δεν αποτελούν ηθικές αλλά ιστορικές κατηγορίες: δεν είναι παρά η εκτράχυνση των τρόπων και των μεθόδων διακυβέρνησης που χρησιμοποιεί η αστική τάξη για να εδραιώσει την κυριαρχία της και να εκμεταλλευτεί με όλο και σκληρότερους – και πιο προσοδοφόρους για την ίδια – όρους τις υπάλληλες τάξεις» (http://www.ergatikosagwnas.gr/arthra/koinonia/1747-poios-telika-tima-kai-poios-prosvallei-tis-mnimes-tou-olokaftomatos).
Αυτά μέχρι σήμερα μόνο από γκρούπες των εξαρχείων και από τα σχήματα των ΕΑΑΚ στο ΕΜΠ (ΧΑΜΑΣ, ΑΧΜΕΤ κλπ) είμαστε μαθημένοι να τα ακούμε. Αλλά, έπρεπε να φτάσουμε στο 2018 για να τα ακούσουμε και από ανθρώπους που αυτοπαρουσιάζονται ως η ελληνική κομμουνιστική ορθοδοξία.
Αλήθεια η κα Μόσχου δεν έχει διαβάσει τα πλήρη ντοκουμέντα του 6ου Συνεδρίου της Τρίτης Διεθνούς, δεν έχει διαβάσει τα μαθήματα του Τολιάτι πάνω στον φασισμό, δεν έχει διαβάσει τις αποφάσεις του ΚΚΕ για τον αντιφασιστικό αγώνα μετά το 1933, δεν έχει διαβάσει τα γραφτά και τους λόγους του Ζαχαριάδη, τα ντοκουμέντα του ΔΣΕ; Δεν έχει προβληματισθεί πάνω στο νόημα της αντιφασιστικής συμμαχίας της ΕΣΣΔ με την Αγγλία και τις ΗΠΑ; Αλήθεια τόσα χρόνια στο ΚΚΕ δεν άκουσε ποτέ της το μεταπολεμικό σοβιετικό σύνθημα «Ποτέ πια πόλεμος-Ποτέ πια φασισμός»;
Εδώ, όμως, δεν μιλάμε για άγνοια, αλλά για συνειδητή πλήρη αποστασία από την αντιφασιστική πάλη του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος. Επί της ουσίας το κείμενο του «Εργατικού Αγώνα» εντάσσεται αρμονικά σε όλο το αντι-κομμουνιστικό ρεύμα αναθεώρησης της ιστορίας, καθ’ όσον κανονικοποιεί και φυσικοποιεί το Ολοκαύτωμα στο όνομα μιας αντικαπιταλιστικής κριτικής, με προφανή στόχο να ρίξει γέφυρες προς τους αντικαπιταλιστές και αντι-σημίτες «συμμάχους» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ. Οπορτουνισμός και φιλισταϊσμός του χειρίστου είδους!
Με αυτό τον τρόπο το κατάπτυστο κείμενο του «Εργατικού Αγώνα» γίνεται μία άθλια απολογητική του ίδιου του Ολοκαυτώματος, καθ’ όσον συσκοτίζει την ιστορική του μοναδικότητα ως το έγκλημα των εγκλημάτων και το σχετικοποιεί με ξετσίπωτο τρόπο.
Ας δούμε, όμως, τα πράγματα από πιο κοντά:
Πριν λίγες εβδομάδες η Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών εξέφρασε την δυσαρέσκεια της για ένα ακόμα αντισημιτικό σκίτσο που ανέβηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» με τη γνωστή είσοδο του Άουσβιτς, όπου, εκεί που βρίσκεται η γνωστή επιγραφή «Η εργασία απελευθερώνει» ο σκιτσογράφος είχε τοποθετήσει τη φράση «Το 12ωρο απελευθερώνει».
σε ένα παραλήρημα σχετικοποίησης και εν τέλει άρνησης του Ολοκαυτώματος οι κοι του “Εργατικού Αγώνα” προσβάλλουν την μνήμη της αιώνιας έφηβης Άννας Φρανκ, οικουμενικού συμβόλου ανθρωπιάς
Η Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών πολύ σωστά επισήμανε ότι: «Πολλές φορές έχουμε απευθυνθεί προς σκιτσογράφους, ότι δεν μπορεί οποιοδήποτε θέμα να αντλεί δύναμη από εικόνες που έχουν μοναδική αξία στην ιστορία, πόσο μάλλον όταν τέτοιες εικόνες έχουν συνδεθεί με τραγικά γεγονότα». Επομένως δεν μας προκαλεί έκπληξη η δημιουργική φτώχεια της ΕΦΣΥΝ, μας προκαλεί όμως θυμό ότι για ακόμα μια φορά η ιστορία προσβάλλεται. Και μαζί της, αγαπητή ΕΦΣΥΝ, προσβάλλονται άνθρωποι που ζουν ακόμα ανάμεσά μας και που η πύλη του Άουσβιτς ήταν η δική τους προσωπική κόλαση σε καθημερινή βάση. Ντροπή επιτέλους, σεβαστείτε τουλάχιστον αυτούς τους ανθρώπους».
Η αριστερή σχετικοποίηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης-εξόντωσης του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος και του Ολοκαυτώματος την περίοδο του ΒΠΠ βρίσκει συχνά χώρο στις σελίδες της συγκεκριμένης εφημερίδας, όπως άλλωστε και στα έντυπα της πλειοψηφίας της αριστεράς. Αντί λοιπόν σήμερα να έχουμε μια πλήρη καταδίκη του αντισημιτισμού στον ελλαδικό χώρο, όπου οι βίαιες πρακτικές του αυξάνονται, με επιθέσεις σε μνημεία και νεκροταφεία της ελληνικής Εβραϊκής Κοινότητας (όπως πρόσφατα είδαμε με τους εθνικιστικούς και φασιστικούς βανδαλισμούς των νεκροταφείων και των μνημείων στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα), η ελληνική αριστερά ενοχλείται από την παραπάνω ανακοίνωση της Ισραηλιτικής Κοινότητας των Αθηνών. Γιατί όμως; Αυτό θα προσπαθήσουμε να το αναλύσουμε στη συνέχεια.
Την ώρα που οι αντισημιτικές επιθέσεις πληθαίνουν και γίνονται σχεδόν κάθε εβδομάδα, η αριστερά και ο αντιεξουσιαστικός χώρος, συμπεριλαμβανομένων των αντίφα ομάδων, επιλέγει την σιωπή. Δεν έχουμε συγκεντρώσεις και καλέσματα, ούτε καταδίκες με ανακοινώσεις από αυτές τις ομάδες.
Πλήρως ενσωματωμένος σε αυτό το πλαίσιο ο «Εργατικός Αγώνας», αφού ξεκινά τον συγκεκριμένο λίβελο, αναρωτώμενος ποιο είναι το πρόβλημα με το σκίτσο, αφού αυτό είναι το «μέλλον που επιφυλάσσει ο καπιταλισμός για τους εργαζόμενους» (έχουν αποδεχθεί δηλαδή ότι θα γίνουμε στάχτες στα κρεματόρια), συνεχίζει με άξεστο θράσος και βγάζει το συμπέρασμα ότι αυτοί που προσβάλλουν τις μνήμες του Ολοκαυτώματος είναι οι ίδιοι οι Εβραίοι. Μάλιστα για να προωθήσουν το ψέμα τους, επικαλούνται προσχηματικά την περίπτωση της Ταμίμι η οποία η ίδια αυτόβουλα ήλθε σε επίσημη ποινική συνδιαλλαγή (με το κατά τα άλλα «κράτος-δολοφόνο»), ώστε να μειωθεί η ποινή της, με αντάλλαγμα εκ μέρους της την εκ μέρους της εκούσια ομολογία των πράξεων για τις οποίες κατηγορούταν.
Το επιχείρημα είναι πάντα το ίδιο: Το κράτος του Ισραήλ δολοφονεί, άρα οι σημερινοί Εβραίοι ευθύνονται για ένα νέο «ολοκαύτωμα» στη Μέση Ανατολή. Άρα λοιπόν το κράτος των θυμάτων είναι πλέον ένα φασιστικό κράτος. Αντίθετα η ΧΑΜΑΣ και ο ισλαμιστικός εθνικισμός είναι αντιϊμπεραλιστικός, άρα αυτόματα δίκαιος. Για να φτάσει όμως το άρθρο εκεί, έπρεπε πρώτα να βρει τα κατάλληλα ιδεολογικά ψευτο-ιστορικά εργαλεία, στο όνομα μάλιστα της ταξικής θεωρίας για να δικαιολογήσει τα προαναφερθέντα συμπεράσματα.
Η αρθρογράφος αγνοεί, είτε σκόπιμα, είτε όχι, ολόκληρη την ιστορική συζήτηση για το Ολοκαύτωμα και την φύση του ναζιστικού καθεστώτος. Στο Ολοκαύτωμα βλέπει μονάχα ενδο-καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς, όπου η γερμανική αστική τάξη ανταγωνίζεται την εβραϊκή αστική τάξη. Η αρθρογράφος υποκρίνεται ότι δεν γνωρίζει ότι το ποσοστό έναντι του συνολικού πληθυσμού, των Γερμανών πολιτών εβραϊκής καταγωγής και η επιχειρηματική δραστηριότητα τους, ήταν μάλλον μηδαμινή για να απειλήσει του Γερμανούς καπιταλιστές. Αντίθετα, αναπαράγει με αγοραίους μάλιστα όρους τον παμπάλαιο αντισημιτικό μύθο περί ταύτισης του Εβραίου με την κυκλοφορία του χρήματος. Το συμπέρασμα αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού μάλλον στην «αντικαπιταλιστική θεώρηση» της αρθρογράφου, οι Εβραίοι αποτελούν κάποια σκοτεινή πλούσια καπιταλιστική ελίτ. Ακριβώς αυτό, όμως, προπαγάνδιζε και η ιδεολογική μηχανή του ίδιου του εθνικοσοσιαλισμού.
Ξεπερνάει με απίστευτη ευκολία ή μάλλον δεν αναφέρει καν, ότι το Άουσβιτς το διακρίνει μια «δια-ταξικότητα» Στους θαλάμους αερίων δεν οδηγήθηκαν μονάχα κάποιοι φτωχοί Εβραίοι, αλλά οι Εβραίοι στο σύνολο τους. Όπως έχει περιγράψει και ο Ζαν Αμερύ, στο Άουσβιτς, αυτοί που ίσως είχαν περισσότερο χρόνο ζωής στο στρατόπεδο, ήταν οι άνθρωποι που είχαν μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη, δηλαδή όχι οι διανοούμενοι ή άτομα ανώτερων τάξεων, αλλά οι χειρώνακτες εργάτες. Η εξολόθρευση των Εβραίων, σύμφωνα με την εθνικοσοσιαλιστική θεωρία, θα έπρεπε να είναι καθολική. Αυτό που διέκρινε τους Εβραίους από Άλλες κοινωνικές ομάδες που βρήκαν τον θάνατο στα στρατόπεδα, είναι ότι σύμφωνα με τους ναζί, οι Εβραίοι, δεν αποτελούσαν ακόμα μία μειονότητα, αλλά την αντιφυλή, την αρνητική αρχή ως τέτοια, που από την εξόντωση τους θα εξαρτηθεί η τύχη του κόσμου. Ο αντισημιτισμός δεν είναι ρατσισμός, είναι μια ολόκληρη ψευδο-κοσμοθεωρία που απέδιδε στους Εβραίους την ευθύνη για κάθε κακό στην ανθρωπότητα. Απέδιδε κάποιους είδους μυστική, διαβολική δύναμη του «Αιώνιου Εβραίου».
Το Ολοκαύτωμα είναι ένα ζήτημα ποιοτικής ιδιαιτερότητας και εξαιρετικότητας. Σημαντικές πλευρές της αποπειραθείσας εξολόθρευσης του ευρωπαϊκού Εβραϊσμού από τους Ναζί παραμένουν ακατανόητες, όσο το Ολοκαύτωμα υπάγεται απλώς στη γενική κατηγορία της μαζικής δολοφονίας –ως το αποτέλεσμα, για παράδειγμα, μιας δολοφονικής στρατηγικής του αποδιοπομπαίου τράγου της οποίας τα θύματα θα μπορούσαν κάλλιστα να ήταν τα μέλη κάποιων άλλων ομάδων. Το Ολοκαύτωμα χαρακτηρίστηκε από τον προγραμματικό και ολοκληρωτικό του χαρακτήρα: η εξαφάνιση των Εβραίων θα έπρεπε να είναι ολική. Όλοι οι Εβραίοι και τα παιδιά τους θα σκοτώνονταν. Επιπλέον, η εξολόθρευση των Εβραίων σημαδεύτηκε από την προφανή έλλειψη λειτουργικότητας και εργαλειακότητάς της. Φαίνεται ότι δεν αποτελούσε μέσο για έναν άλλο σκοπό. Οι Εβραίοι δεν δολοφονούνταν, για παράδειγμα, για στρατιωτικούς λόγους ή λόγους ασφάλειας ούτε και συνεπεία δημογραφικών- οικονομικών σχεδιασμών…Οποιαδήποτε επαρκής ερμηνεία του Ολοκαυτώματος πρέπει να είναι ικανή να μπορεί να συλλάβει αυτή την ποιοτική ιδιαιτερότητα της εξολόθρευσης του ευρωπαϊκού εβραϊκού πληθυσμού. Αυτή η ιδιαιτερότητα πρέπει να κατανοηθεί αναφορικά με το ναζισμό ως κίνημα το οποίο, με τους όρους της αυτό-κατανόησής του, αναπαριστά και εκφράζει μια εξέγερση και δη την αφηρημένη-ρομαντική-αντιδραστική αντι-καπιταλιστική εξέγερση της εθνικο-λαϊκής Κοινότητας [1].
Αλλά, μάλλον εκεί στον «Εργατικό Αγώνα» δεν διάβασαν, ή μάλλον ξέχασαν την πολεμική των Μαρξ-Ένγκελς στον «αντιδραστικό-φεουδαρχικό σοσιαλισμό», στον αντικαπιταλισμό του Προυντόν και στον «δημοκρατικό πανσλαβισμό» του Μπακούνιν, όπως και την πολεμική του Λένιν σε κάθε έκφραση φιλισταϊσμού της αποστασίας.
Ως κομμουνιστές/-ριες δεν πρόκειται να υποταχθούμε ποτέ στις σειρήνες του αναθεωρητισμού. Μελετάμε κριτικά την ιστορία μας, αλλά δήλωση μετάνοιας στον φασισμό και στον ναζισμό δεν κάνουμε. Δεν πρόκειται να ξεπλύνουμε ποτέ τα φασιστικά αίσχη για χάρη κανενός αριστερίστικου αντικαπιταλισμού και αντιϊμπεριαλισμού. Είμαστε περήφανοι/-ες για τις ρίζες του ΚΚΕ, για την Αντιφασιστική Νίκη, για την εβραϊκή εξέγερση στο γκέτο της Βαρσοβίας, για την εξέγερση των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς.
Η εμπειρία του Ολοκαυτώματος επιβάλλει μία νέα κατηγορική προσταγή:
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΑΟΥΣΒΙΤΣ-ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
Κομμουνιστές/κομμουνίστριες με μνήμη
Σημείωση
1 Moishe Postone Οι ιστορικοί και το Ολοκαύτωμα (απόσπασμα) https://theshadesmag.wordpress.com/2017/01/27/postoneapospasmata/






