Γράφει η Μ.

Το αντί-ισραηλινό πάθος, όπλισε για ακόμα μια φορά προχθές το βράδυ (21/5/2025) το χέρι 31 χρόνου Elias Rodriguez ενάντια σε δύο υπαλλήλους της πρεσβείας του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον, έξω από το Εβραϊκό μουσείο, όπου διεξαγόταν μια εκδήλωση. Ο δράστης, φώναζε «Λευτεριά, λευτεριά στη Παλαιστίνη». Αφότου δολοφόνησε το νεαρό ζευγάρι, και παράλληλα θέλοντας να δολοφονήσει άλλα δύο άτομα, τοποθέτησε το παλαιστινιακό μαντίλι, την καφίγια, και φαίνεται να είπε «Το έκανα για τη Γάζα. Η μόνη λύση είναι η Ιντιφάντα, λευτεριά στη Παλαιστίνη». Ο πολιτικός του χώρος είναι το αριστερό κόμμα Party for Socialism and Liberation, με την pro-palestine οργάνωση ν’ αρνείται την ευθύνη, εκφράζοντας μάλιστα την διαφωνία της.

Η όλη κίνηση λοιπόν, μοιάζει με ένα κρεσέντο θρησκευτικής αφοσίωσης παρορμητικού και μαρτυρικού τύπου, η ενσάρκωση αυτού που βλέπουμε ξανά και ξανά σε αμέτρητες αφίσες στα Εξάρχεια: «Νίκη στα όπλα της Χαμάς», την ουσία του “globalize the Intifada”, ή σε απλά ελληνικά και κυριολεκτικά, θανατώστε τους Εβραίους. Αυτό συμβαίνει σε μια διεθνή συγκυρία όπου ο αντι-ισραηλινός λόγος κορυφώνεται μέρα με τη μέρα με αφορμή τις εξελίξεις στη Γάζα, με όλα τα χαρακτηριστικά που φέρει: προπαγάνδα, παραπληροφόρηση, μίσος, αγνό αντισημιτισμό.

Έχουμε κουραστεί να βλέπουμε και να διαβάζουμε για την εξιδανίκευση του «παλαιστινιακού αγώνα», για την «αποικιοκρατική βία του κράτους του Ισραήλ», και αναρωτιόμαστε αν εν τέλει, η σύσσωμη a priori υποστήριξη των Παλαιστινίων ακολουθεί έναν δρόμο ειρηνευτικό, ή αν προετοιμάζει ακόμα παραπάνω έναν νέο κύκλο έκρηξης αντισημιτικής βίας. Το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό. Δεν είμαστε άλλωστε αφελείς να πιστεύουμε πως η λογική αλλάζει τον αντισημίτη. Εδώ ακόμα και οι διαδηλώσεις ενάντια στη Χαμάς που γίνονται στη Γάζα, δεν τον υποψιάζουν. Το αφήγημα αυτό, δεν μπορεί να ταρακουνηθεί. Δεν είναι οι νεκροί της Γάζας το πρόβλημα τους, δεν είναι ο Νετανιάχου. Το πρόβλημα τους είναι η ύπαρξη του Ισραήλ. Το πρόβλημα τους είναι η εβραϊκή ύπαρξη. Είτε λοιπόν, θα χαιρετίσουν την ενέργεια του μάχιμου 31χρόνου ως έναν άλλο αυτόκλητο μαχητή της ελευθερίας, είτε θα την αποδώσουν στον Εβραίο (το γνωστό σχήμα: «Φταις που σε δολοφόνησαν εν ψυχρώ»), είτε θα το αποσιωπήσουν. Το έχουμε ήδη δει αμέτρητες φορές.

Γύρω στο 1970, ο Jean Amery έγραφε στο Essays on Antisemitism, Anti–Zionism and the Left: «Ο αντισημιτισμός με το πρόσχημα του αντί-σιωνισμού έχει αρχίσει να θεωρείται αρετή». Υπερασπιζόμενος το κράτος του Ισραήλ υπό την μορφή υπεράσπισης του δικαιώματος στους Εβραίους να υπάρχουν, ανησυχούσε παραπάνω για τον αριστερό αντισημιτισμό, παρά για τις διάφορες νέο-ναζιστικές μορφές του, που είναι άλλωστε και προφανείς. Δεν μπορούμε παρά να συνταχθούμε μαζί του. Βρισκόμαστε σε μια συγκυρία όπου, έχουμε περάσει από την αρετή στην πλήρη κανονικοποίηση και λατρεία του αντί-σιωνισμού. Ο αριστερός αντισημιτισμός έχει εισβάλει παντού στη δημόσια σφαίρα, όλα είναι ασφυκτικά, και το ειρωνικό είναι ότι κάνει το αντίθετο από αυτό που υποκρίνεται ότι πρεσβεύει, ενισχύει τον πόλεμο, το αδιέξοδο των ανθρώπων, και μας κάνει να λέμε ξανά και ξανά, πως ο αντί-σιωνισμός περιέχει τον αντισημιτισμό, όπως τα σύννεφα κουβαλούν την καταιγίδα. Η καταιγίδα έχει ξεσπάσει.

Η είδηση εδώ: https://www.bbc.com/news/articles/c8xgv4p114wo