Ernst Ludwig Kirchner: Σκηνή του Δρόμου (Περαστικοί στο Δρόμο) 1928

Έρνστ Λούντβιχ Κίρχνερ, Σκηνή του Δρόμου (Περαστικοί στο Δρόμο), 1928 Πινέλο και πένα με μελάνι Ινδίας πάνω σε μολύβι, 34,5 × 26,5 εκ. Το 1925/26, ο Έρνστ Λούντβιχ Κίρχνερ επέστρεψε για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα επισκέφθηκε τη Φρανκφούρτη, το Κέμνιτς και τη Δρέσδη, και τελικά έφτασε στο Βερολίνο. Στη συνέχεια επέστρεψε για λίγο στο Νταβός, προτού αναχωρήσει ξανά για τη Δρέσδη τον Ιούνιο του 1926. Σ’ αυτό το ταξίδι, ο Κίρχνερ ήρθε σε επαφή για πρώτη φορά με τη σημαντική συλλογή…

Read More

Käthe Kollwitz | Nie Wieder Krieg (ποτέ ξανά πόλεμος) 1924

Η Κάτε Κολβίτς, (8 Ιουλίου 1867 – 22 Απριλίου 1945) ήταν μια Γερμανίδα καλλιτέχνης, που εργάστηκε με τη ζωγραφική, την εκτύπωση (συμπεριλαμβανομένων της χαρακτικής, της λιθογραφίας και των ξυλοτυπιών) και τη γλυπτική. Οι πιο διάσημες καλλιτεχνικές της σειρές, συμπεριλαμβανομένων των Υφαντών και του Πολέμου των Αγροτών, απεικονίζουν τις επιπτώσεις της φτώχειας, της πείνας και του πολέμου στην εργατική τάξη. Παρά τον ρεαλισμό των πρώιμων έργων της, η τέχνη της συνδέεται πλέον πιο στενά με τον Εξπρεσιονισμό. Η Κολβίτς ήταν η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε στην Πρωσική Ακαδημία Τεχνών. Η Κολβίτς…

Read More

Walter Benjamin | Αριστερή μελαγχολία

Σήμερα, τα ποιήματα του Kästner διατίθενται ήδη σε τρεις επιβλητικούς τόμους. Οποιοσδήποτε θελήσει να μελετήσει τον χαρακτήρα των στίχων του όμως θα πρέπει να εμμείνει στην μορφή που είχαν όταν πρωτοεμφανίστηκαν. Δεμένα σε βιβλίο είναι πολύ στριμωγμένα και κάπως ασφυκτικά, αλλά στις εφημερίδες πετάγονται σαν τα ψάρια στο νερό. Αν αυτό το νερό δεν είναι και το καθαρότερο, και αν κάθε είδους απόβλητα επιπλέουν πάνω του, τόσο το καλύτερο για τον συγγραφέα, αφού οι ποιητικοί γυρίνοι του μπορούν να τραφούν από αυτά. Η δημοφιλία των ποιημάτων αυτών συνδέεται με την…

Read More

Ernst Bloch | συζητώντας για τον εξπρεσιονισμό

του Ερνστ Μπλοχ Είναι εξαιρετικό ότι οι άνθρωποι αρχίζουν να διαφωνούν για αυτό ξανά. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που κάτι τέτοιο φαινόταν αδιανόητο· το Blaue Reiter [1] ήταν νεκρό. Τώρα ακούμε φωνές που ανακαλούν την μνήμη του για μια ακόμη φορά, και όχι μόνο με σεβασμό. Είναι ακόμη πιο σημαντικό ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να αναστατωθούν τόσο πολύ για ένα κίνημα τόσο παλιό, σαν να υπήρχε ακόμη και να στέκει μπροστά τους ως εμπόδιο. Ο Εξπρεσιονισμός σίγουρα δεν ανήκει στο παρόν· ωστόσο μπορεί να αληθεύει ότι φανερώνει…

Read More